nachtbraker

Een paar onrustige nachten achter de rug.  Tim heeft, eigenlijk al een poosje, er een gewoonte van gemaakt om 's nachts wakker te worden en dan niet even, maar een uurtje of 2. Hij is dan zo wakker, dat ik dacht dat hij echt niet meer kon slapen, maar het lijkt gewoon aandacht te zijn. Als hij wakker wordt en ik stop hem weer lekker in, begint hij te huilen, zo gauw ik de deur dicht doe.  Ik kwam dan steeds terug en dat vond Tim waarschijnlijk wel gezellig.  En als hij echt niet meer kon slapen, kreeg hij nog een bekertje warme melk ook!!!
Nu dus niet meer.  Ik leg hem 1 keer "lief" neer en dan 1 keer wat bozer en dan nog 1 keer echt boos. ("mama vind dit niet leuk en wil slapen.  Ophouden, NU!!!)  Niet echt leuk, je voelt je best een beetje ontaard.  Maar afgelopen nacht is hij maar 1 keer wakker geweest en heeft ook maar heel even gehuild na mijn 3 keer terugkomen, zeg maar. Dus het lijkt te helpen.  Mama is toch niet meer zo gezellig als eerst....
Verder ook wat strenger zijn als hij iets doet wat jij niet dult.  "ik ben de baas en maak de beslissing." moet je eigenlijk steeds in je achterhoofd hebben.  En niet te lang in discussie gaan met je kind...   Geleerd van de tv., haha.
nou, dit voor nu.

fulltime moederen

Ik zit nu, i.v.m. zwangerschapsverlof, al 2 weken thuis.  het bevalt me beter dan ik dacht.  dat wil zeggen, ik dacht eerst dat ik me rot zou vervelen. Dat valt wel mee, en als het weer ook nog eens mee wil werken...
Toch ben ik blij dat dit tijdelijk is en dat ik na mijn verlof weer kan gaan werken. Alhoewel ik wel minder zou willen werken, maar dat terzijde.
Vandaag was weer een lichtelijke ramp dag...
Nu wil ik eigenlijk niet te veel zeuren, maar ik wil wel graag mijn ervaringen delen en dus evt. tips krijgen of begrip c.q. herkenbaarheid.
Mijn lieve zoontje Tim is, volgens mij, redelijk aan het peuterpuberen.  Hij doet dat vooral door veel te huilen en zo zijn willetje door te drammen. Ik bezwijk nl. wel, hoor, als ik hem al ongeveer 10 min. negeer, maar hij nog steeds erg zielig op de grond ligt te huilen.  tja, hoe lang negeer je je kind?  Het is ondertussen erg laat geworden, dus ik schrijf later verder!  ik hoop op veel reakties!!

welkom op mijn weblog

Hallo, allemaal.

nou, ik hoop dat dit wat wordt, want als er iemand is die weinig verstand van computers heeft....
Ik begin deze weblog voor de gein.  Ik hoop echter vooral jonge ouders te trekken die ook kleine kinderen hebben, om zo ervaringen uit te wissellen.  Want een tip is altijd goed. of het ook bij jouw kind werkt is een tweede, maar niet geschoten, is altijd mis.
Ik zal me eerst eens voorstellen.
Ik ben dus Anita en ben 28 jaar. Vandaag precies ben ik 34 weken zwanger van mijn/ ons tweede kindje.
Ik ben getrouwd met Pascal, 31 jaar.
Wij hebben al een zoontje van twee jaar ( en 5 maanden),Tim.